هر كس سرِ برادر مسلمان خود كلاه بگذارد ، خداوند بركت را از روزىِ او مىگيرد و زندگىِ او را تباه و پريشان مىسازد و او را به خودش وا مىگذارد . هر كس مال دزدى را با علم به اين كه دزدى است ، بخرد ، در [ به دوش كشيدن ] ننگ و گناه آن ، همچون كسى است كه آن را دزديده است . هر كس به مسلمانى خيانت كند ، نه او در دنيا و آخرت از ما [ مسلمانان ] است ، و نه ما از اوييم . هان ! هر كس خبر كار زشتى را بشنود و آن را افشا سازد ، همانند كسى است كه آن را مرتكب شده است و هر كس عمل نيكى را بشنود و آن را در بين مردم شايع كند ، همانند كسى است كه آن را انجام داده است . هر كس زنى را براى مردى وصف كند و از زيبايىِ او چنان برايش بگويد كه با اين توصيف ، آن مرد شيفته آن زن گردد و [ در نتيجه ، ] نسبت به وى مرتكب فحشا شود ، از دنيا نخواهد رفت تا اين كه خداوند بر او خشم بگيرد و هر كه خدا بر او خشم گيرد ، هفت آسمان و هفت زمين نيز بر وى خشم مىگيرند . گناه آن كس ، همانند گناه آن مردى است كه با آن زن ، مرتكب فحشا شده است " . پرسيده شد : اى پيامبر خدا ! اگر هر دو توبه كنند و به صلاح در آيند ، چه ؟ فرمود : " خداوند توبه آن دو ( مرد و زن فحشا كننده ) را مىپذيرد ؛ امّا توبه كسى را كه پس از تعريف و توصيف خود ، آن زن را به گناه فرا خوانده است ، نمىپذيرد . هر كس چشمان خود را از زن نامحرمى پُر كند ، خداوند عز و جل در روز قيامت ، دو چشم او را با ميخ‌هاى آتشين پُر مىسازد و آنها را پر از آتش مىكند [ و همچنان باشد ] تا زمانى كه خداوند ، كار داورى ميان مردم را به پايان رساند . آن گاه ، دستور مىرسد كه او را به دوزخ برند . هر كس براى خودنمايى و شهرت‌طلبى اطعام كند ، خداوند متعال به اندازه همان طعام ، از چركابه دوزخ به او مىخوراند و آن طعام را در شكمش آتش مىگرداند ، تا زمانى كه ميان مردم داورى كند . هر كس با زن شوهردارى زنا كند ، رودى از چرك و كثافتِ عورت آن دو ، به مسافت پانصد سال ، به راه مىافتد ، به طورى كه دوزخيان از بوى گند آنان به رنج مىافتند ، و عذاب آن دو ، از همه سخت‌تر خواهد بود .